Pier Paolo Pasolini'nin 1972 yapımı 'The Canterbury Tales' (I racconti di Canterbury), İtalyan yönetmenin 'Hayat Üçlemesi' olarak bilinen serisinin ikinci ve belki de en neşeli filmidir. Geoffrey Chaucer'ın 14. yüzyıl başyapıtından sekiz öyküyü alan Pasolini, bu hikayeleri sanatsal, açık saçık, hiciv dolu ve son derece canlı bir sinematik dile dönüştürür. Film, Canterbury'ye hac yolculuğuna çıkan bir grup yolcunun birbirine anlattığı öyküleri sunar. Bu öyküler aşk, ihanet, açgözlülük, din ve cinsellik gibi evrensel temaları, Orta Çağ İngiltere'sinin renkli ve bazen grotesk dekoru içinde işler.

Pasolini, profesyonel oyuncular yerine çoğunlukla karakteristik yüzlere sahip amatörleri tercih ederek filme otantik ve resimsi bir hava katmayı başarır. Özellikle Franco Citti ve Ninetto Davoli gibi Pasolini'nin kadrosunun düzenli oyuncularının performansları dikkat çekicidir. Yönetmen, Chaucer'ın mizahını ve toplumsal eleştirisini korurken, kendi özgün bakış açısını ve materyalist felsefesini de işin içine katar. Görsel olarak zengin sahneler, dönem kostümleri ve İngiliz kırsalının çekimleri, Tonino Delli Colli'nin muhteşem görüntü yönetimiyle buluşur.

'The Canterbury Tales', sadece edebi bir uyarlama değil, aynı zamanda bir dönemin ruhunu, sınıf çatışmalarını ve insan doğasının tuhaflıklarını yansıtan cesur bir sinema deneyimidir. Pasolini'nin tipik tarzıyla, kutsal sayılan bir metni alıp onu halkçı, yer yer kaba ve son derece eğlenceli bir şölene dönüştürdüğü bu film, izleyiciyi Orta Çağ'ın tozlu yollarında unutulmaz bir yolculuğa çıkarır. Edebiyat uyarlamalarından, tarihi komedi-dramlardan ve sanat sinemasından hoşlanan izleyiciler için kaçırılmaması gereken bir yapımdır. Film, 1972 Berlin Film Festivali'nde Altın Ayı ödülünü kazanmıştır.