Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò ya da Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok konuşulan filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adamın, seçtikleri genç kurbanları bir malikanede toplayarak onlara fiziksel ve psikolojik işkenceler uyguladığı 120 günlük bir kâbusu anlatır.

Pasolini, bu filmde faşizmin yapısını, iktidarın cinsellik ve şiddetle olan ilişkisini sert ve rahatsız edici bir dille eleştirir. Gösterilen şiddet sahneleri seyirciyi rahatsız etmeyi amaçlar; bu, salt sansasyon için değil, seyircinin bu tür bir tahakküm sistemine karşı tepkisiz kalmasını sorgulatmak içindir. Oyunculuklar, kurbanların çaresizliğini ve zalimlerin soğuk, bürokratik sadizmini etkileyici bir şekilde yansıtır.

Film, estetik ve içerik olarak izleyiciyi zorlar. Pasolini'nin son filmi olan 'Salò', gösterime girdiği dönemde büyük tepkiler almış ve birçok ülkede yasaklanmıştır. Günümüzde ise, politik sinemanın ve sanatsal provokasyonun önemli bir örneği olarak kabul görür. İzleyiciyi rahatlık alanından çıkararak, otorite, itaat, sapkınlık ve insan doğası üzerine derin düşüncelere sevk eder. Sanatsal cesareti ve toplumsal eleştirisi nedeniyle, sinema tarihine ilgi duyan ve zorlu metinleri deneyimlemek isteyen izleyiciler için önemli bir filmdir. Ancak, aşırı şiddet içeren sahneleri nedeniyle izleyici tercihine göre yaklaşılmalıdır.